Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Ομιλία Αλέκας Παπαρήγα - Σύνταγμα 20/3/2012.....Αποσπάσματα

Είμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο. Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε ευθύνη ως την ώρα που θα ανοίξουν οι κάλπες να είμαστε παντού όπου οι εργαζόμενοι απειλούνται με τις ατομικές συμβάσεις, με μειώσεις μισθών, με πείνα και φτώχεια, εκεί που αναπτύσσεται η εργοδοτική τρομοκρατία και η προβοκάτσια. Αλλωστε, η κυβέρνηση Παπαδήμου και οι συνεταίροι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν αναλάβει την υποχρέωση μέχρι την κάλπη να δουλέψουν πολύ για να υλοποιηθεί η πληθώρα των βάρβαρων μέτρων που έχουν πάρει και να πάρουν και νέα.
Εχουμε ταυτόχρονα την υποχρέωση να κάνουμε πλατιά πολιτική εξόρμηση, ώστε να συζητήσουμε με όλους εκείνους που έχουν κάθε συμφέρον να σηκώσουν κεφάλι και να απαντήσουν στην εργοδοσία, στα κόμματα, στην ΕΕ στο ερώτημα «ΕΕ ή χάος» ότι: Εσείς φέρνετε το χάος, εμείς έχουμε τη δύναμη να σας δώσουμε ένα γερό μάθημα στην κάλπη και κυρίως να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την απελευθέρωσή μας από κάθε μορφή καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικών δεσμεύσεων.
Σήμερα στη Βουλή γίνεται η γνωστή ψηφοφορία που επιχειρεί να στείλει μήνυμα ότι ο λαός συμφωνεί με τα μέτρα μέσω της ψήφισης της δανειακής σύμβασης. Αποτελεί μαζί με το PSI, τα παλιά και νέο μνημόνιο την πρώτη πράξη μιας πολύπρακτης τραγωδίας, που καταρχήν φθάνει ως το 2042, στο πλαίσιο της οποίας θα κλιμακώνεται από μήνα σε μήνα, από τρίμηνο σε τρίμηνο μια μακροχρόνια επίθεση σε βάρος των κοινωνικών λαϊκών δυνάμεων, των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων της πόλης και της υπαίθρου. Ενιαία επίθεση, ενιαία ανταπάντηση και αντεπίθεση, ένας για όλους, όλοι για έναν.
Δηλώνουμε την ετοιμότητα και αισιοδοξία μας ότι δεν πρόκειται να περιμένουμε ως το 2042, δεν θα τους δώσουμε τόσο χρόνο και διάρκεια, πολύ πιο πριν ο λαός με τη θέλησή του οφείλει και μπορεί να ανατρέψει όχι ένα μνημόνιο ελπίζοντας μάταια ότι το επόμενο θα είναι λιγότερο κακό, αλλά ότι θα ανατρέψει εκ βάθρων το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα υπέρ της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Οτι ο λαός όχι μόνο θα πάρει πίσω ό,τι του αφαίρεσαν παράνομα, αλλά θα μπει στο δρόμο της κοινωνικής λαϊκής ευημερίας, τέτοια που μπορεί να διασφαλίσει η Ελλάδα με τις συγκεκριμένες αναπτυξιακές δυνατότητες.
ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, με μαέστρο τον κ. Παπαδήμο και τον κ. Βενιζέλο και οπωσδήποτε τον κ. Σαμαρά, αλλά και όλους εκείνους που θα ψηφίσουν σήμερα, συμφώνησαν ότι δεν επιτρέπεται καμία αλλαγή όρων χωρίς τη γνώμη των πιστωτών. Ακόμα και αν αφορά νομοθετικές ρυθμίσεις και αποφάσεις δικαστηρίων, οι οποίοι αποτελούν και αιτία μονομερούς καταγγελίας της σύμβασης. Ας μας πει ο κ. Σαμαράς, ο κ. Τσίπρας πώς θα διαπραγματευθούν στο πλαίσιο της ΕΕ, το οποίο δεν το αμφισβητούν στο ελάχιστον; Πώς θα συνδυάσουν τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και την τήρηση των συμφωνημένων;
Οι πόροι της δανειακής σύμβασης αξιοποιούνται για την εξυπηρέτηση του χρέους και τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων. Και όχι μόνο αυτό, όλα τα έσοδα του κράτους έχουν προτεραιότητα όχι μισθούς και συντάξεις, αλλά τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τη δανειακή σύμβαση. Και μάλιστα θα προχωρήσουν στην πορεία και σε συνταγματική κατοχύρωση.
Επειδή πολλοί μιλάνε για ανταγωνιστικότητα, επισημαίνουν ότι αυτή αφορά μόνο τους μισθούς. Δεν αφορά μόνο τους μισθούς. Ολα τα δικαιώματα των εργαζομένων τα πάει προς τα κάτω. Η ανταγωνιστικότητα σημαίνει μια κούρσα για το ποια χώρα περνάει στην κορυφή των αντεργατικών μέτρων. Ενώ η ανταγωνιστικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κούρσα που θα βαθύνει την ανισομετρία. Αλλωστε, όλο και πιο πολύ στο λεξιλόγιο είναι οι βαλκανικές χώρες, η Ανατολική Ευρώπη, η Βόρεια και Νότια Ευρώπη, δεν είναι θέμα γεωγραφικό, είναι ταξικό.
Τι λένε όσοι είναι φιλο-ΕΕ για τα φούμαρα που για χρόνια έλεγαν στο λαό; Τι του λένε όλοι αυτοί που έλεγαν για σύγκλιση, για κοινωνική αλληλεγγύη, για σταθερή ανάπτυξη και ευημερία; Αν λόγου χάρη αθετηθούν κάποιοι όροι της σύμβασης είτε για αντικειμενικούς λόγους είτε για υποκειμενικούς, τότε ζητούνται πίσω οι εκταμιευμένες δόσεις και οι τόκοι συν οι τόκοι υπερημερίας. Και μάλιστα έχει προβλεφθεί η κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας κινητής και ακίνητης, επίσης τα έσοδα του Δημοσίου έως και από την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Κατοχυρώνονται αυτά με το αγγλικό δίκαιο που διέπει τη σύμβαση.
Βεβαίως και πρόκειται για εκχώρηση και μάλιστα εθελοντικά, από την πλευρά των ελληνικών κομμάτων, δικαιωμάτων στο όνομα της διασφάλισης των συμφερόντων του κεφαλαίου και της εξουσίας τους.
Αν η Ελλάδα ήταν Γερμανία ως καπιταλιστική ανάπτυξη και η Γερμανία ως καπιταλιστική ανάπτυξη στο επίπεδο της Ελλάδας, τότε οι Γερμανοί εργάτες θα μιλούσαν για ελληνική μπότα. Και ο ελληνικός αστικός Τύπος θα διαμαρτυρόταν γιατί ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να πληρώνει για το γερμανικό. Η αστική τάξη της χώρας μας είναι και έμπειρη και ανοικτομάτα, άρα και τα κόμματά της ξέρουν ως πού μπορούν να διαπραγματεύονται, τι να διαπραγματεύονται, ξέρουν το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες.
Βεβαίως και δε διαπραγματεύονται για το καλό των εργαζομένων. Διαπραγματεύονται άλλοτε περισσότερο απαιτητικά και άλλοτε λιγότερο για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης μερίδας του κεφαλαίου, ανάλογα με το αν αυτή η μερίδα είναι ισχυρή και μπορεί να επεκταθεί στις διεθνείς αγορές. Διαπραγματεύονται για τους λεγόμενους δυνατούς τομείς της Ελλάδας, λόγου χάρη την ηλιακή ενέργεια, τον τουρισμό, όχι για τους εργαζόμενους, αλλά για τους επιχειρηματίες. Και όταν το κίνημα φουντώνει, παρακαλούν τους εταίρους να τους δώσουν κάποιο χρόνο για την εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων για να μην κλονισθεί το αστικό πολιτικό σύστημα.
Τέτοιες διαπραγματεύσεις θα κάνει ο κ. Σαμαράς, ο κ. Καμένος, ο κ. Κουβέλης, η Κατσέλη, ο κύριος Τσίπρας. Τους χαρίζουμε αυτήν την ικανότητα της διαπραγμάτευσης που παρά τις ικανότητές τους δεν θα καταφέρουν τίποτε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: